Μία πραγματικά όμορφη ιστορία

Θα πάρει μόλις 37 δευτερόλεπτα να το διαβάσεις και θα αλλάξεις τον τρόπο σκέψης σου. Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουνε υγρά από τα πνευμόνια του. Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος. Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες αδιάκοπα. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στο στρατό, πού πήγαν διακοπές. Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον «συγκάτοικό» του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο. Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου μπορούσε να ανοιχτεί και να ζωογονηθεί ο δικός του κόσμος από όλη τη δραστηριότητα και χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω. Το παράθυρο έβλεπε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα. Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να ειδωθεί στο βάθος. Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό. Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε. Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική - μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις. Μέρες, βδομάδες και μήνες πέρασαν. Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερά για το μπάνιο τους μόνο για να δει το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του. Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό σώμα. Όταν θεωρήθηκε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και εφ' όσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο. Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά του τον έξω κόσμο.. Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι. Αντίκρισε ένα λευκό τοίχο. Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να ανάγκασε το συχωρεμένο συγκάτοικό του ο οποίος περιέγραφε τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο. Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο. Πρόσθεσε, 'Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει θάρρος.' Επίλογος: Υπάρχει πελώρια ευτυχία στο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τις δική μας κατάσταση. Μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία, όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται. Αν θες να νιώθεις πλούσιος, απλά μέτρα όλα τα πράγματα που έχεις τα οποία δεν αγοράζονται με χρήματα. 'Το σήμερα είναι ένα δώρο, γι' αυτό αποκαλείται '    Το παρόν.'

Ένας νεαρό και επιτυχημένο στέλεχος εταιρείας, οδηγούσε τη νέα του τζάγκουαρ κάπως γρήγορα σε μία γειτονιά όχι και τόσο καλόφημη.  Πρόσεχε μην τυχόν κανένα παιδάκι ξεπροβάλει απότομα ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.  Κάποια στιγμή πιστεύοντας πως είδε κάτι να κινείται επιβράδυνε, αντί όμως να εμφανιστεί κάποιο παιδάκι, ένα τούβλο χτύπησε με δύναμη την πλαινή πόρτα της τζάγκουάρ του.  Φρέναρε απότομα και κάνοντας όπισθεν κατευθύνθηκε στο σημείο που το τούβλο είχε ριχτεί.

Φανερά θυμωμένος πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητό του, κι έπιασε ένα παιδί που βρήκε κοντά του, το έσπρωξε και το ακούμπησε με την πλάτη σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, φωνάζοντας «Γιατί το έκανες αυτό και ποιος είσαι; Τι νομίζεις ότι κάνεις;  Αυτό είναι ένα καινούριο αυτοκίνητο και το τούβλο που πέταξες του έκανε μια πολύ ακριβή ζημιά!  Γιατί το έκανες»;

Το νεαρό αγόρι απολογητικά του είπε «σας παρακαλώ κύριε. σας παρακαλώ, ζητώ συγνώμη, αλλά δεν ήξερα τι άλλο να κάνω!  Πέταξα το τούβλο γιατί κανένας δεν σταματούσε.»  Με δάκρυα να κυλάνε στο πρόσωπό του και στο σαγόνι του, το αγοράκι έδειξε πίσω από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο.  «Είναι ο αδερφός μου» είπε  «Το αναπηρικό του καροτσάκι αναποδογύρισε στο πεζοδρόμιο, έπεσε απ το καροτσάκι κι εγώ δεν μπορώ να τον σηκώσω».

Το αγόρι ζήτησε από τον νεαρό «Θα μπορούσατε σας παρακαλώ να με βοηθήσετε να τον βάλουμε πίσω στο αναπηρικό του καροτσάκι;  Είναι χτυπημένος και είναι πολύ βαρύς για να τον σηκώσω μόνος μου».

Ο οδηγός εμβρόντητος, προσπάθησε να συνέλθει, σήκωσε γρήγορα το ανάπηρο αγόρι και το καροτσάκι του, έπειτα πήρε ένα χαρτομάντηλο και περιποιήθηκε πρόχειρα τις πληγές του αγοριού.  Με μια ματιά που του έριξε κατάλαβε πως τα τραύματα του παιδιού ήταν επιφανειακά κι όλα θα πήγαιναν καλά.  

«Σε ευχαριστώ, ο Θεός να σε ευλογεί» είπε το ευγνώμων αγοράκι στον ξένο.  Ο οδηγός ταραγμένος ακόμη, απλά κοιτούσε το αγοράκι να σπρώχνει το καροτσάκι με τον αδερφό του πάνω στο πεζοδρόμιο πηγαίνοντας για το σπίτι τους.

Γύρισε προς τη τζάγκουάρ του αργά.  Η ζημιά στο αυτοκίνητο ήταν εμφανέστατη αλλά ο νεαρός ποτέ δεν μπήκε στην διαδικασία να την επιδιορθώσει.  Άφησε τη ζημιά να υπάρχει για να του θυμίζει το μήνυμα «Μην ζεις τη ζωή σου τόσο γρήγορα έτσι ώστε να αναγκάζεις τον άλλον να σου πετάξει ένα τούβλο για να τραβήξει την προσοχή σου»!  

Ο θεός ψιθυρίζει στις ψυχές μας και μιλά στις καρδιές μας.  Μερικές φορές όταν δεν έχουμε χρόνο να ακούσουμε, είναι αναγκασμένος να μας πετάξει ένα τούβλο.  Είναι επιλογή μας να ακούμε ή όχι.

Σκέψη της ημέρας:

 Αν ο Θεός ήταν ψυγείο, η φωτογραφία σου θα ήταν πάνω του.

 Αν ο Θεός είχε πορτοφόλι, η φωτογραφία σου θα ήταν μέσα σε αυτό.

 Σου στέλνει λουλούδια κάθε άνοιξη.

 Σου στέλνει μία ανατολή κάθε πρωί.  Τελικά είναι τρελός μαζί σου!

Στείλε αυτό το μήνυμα σε όλους τους «όμορφους ανθρώπους» που επιθυμείς να είναι ευλογημένοι.

Ο Θεός δεν υποσχέθηκε μέρες χωρίς πόνο, γέλιο χωρίς θλίψη, ήλιο χωρίς βροχή, αλλά υποσχέθηκε δύναμη για κάθε μέρα, ανακούφιση στα δάκρια και φως για τον δρόμο.

ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΕΚΤΙΜΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΥΝΗΓΗΣΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟΧΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ.

 

ΦΙΛΟΥΣ ΔΕ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΜΙΚΡΟΙ. ΚΑΘΕ ΝΕΑ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΙΘΑΝΗ ΦΙΛΙΑ (ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ).

 

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΜΕΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ. ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΠΛΟΥΣΙΕΣ.

 

 

Μια και κάνει κρύο λίγη τροφή για σκέψη για να ζεσταθούμε. Το παρακάτω το διάβασα σε μήνυμα που μου στείλανε:   

 

 

Για τους αρχαίους Έλληνες, ο Έρως ήταν ο θεός που ευθυνόταν για τον πόθο, την αγάπη και τη σεξουαλική δραστηριότητα, ενώ λατρευόταν και ως θεός της γονιμότητας. Μάλιστα, συχνά τον αναφέρουν ως «ελευθέριο», όπως και το Διόνυσο.

Υποστάσεις του Έρωτα

Στην αρχαιοελληνική μυθολογία υπάρχουν δύο βασικές υποστάσεις του Έρωτα: η παλιότερη θεότητα είναι αυτή που ενσαρκώνει όχι μόνο τη δύναμη της ερωτικής αγάπης αλλά και τη δημιουργική δύναμη της αεικίνητης φύσης, αποτελούσε το πρωτότοκο Φως που ευθύνεται για την ύπαρξη και την τάξη όλων των πραγμάτων στον Σύμπαν.

Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου, αυτή η μορφή του Έρωτα γεννήθηκε πριν από τους θεούς του Ολύμπου, όταν το Χάος γέννησε τη Γαία και τον Τάρταρο. Σύμφωνα με τους Όρνιθες του Αριστοφάνη, «άνθισε» από ένα αυγό, καρπό της ένωσης της Νύχτας και του Σκότους.

Στα Ελευσίνια Μυστήρια, ο Έρωτας λατρευόταν ως Πρωτόγονος, αυτός δηλαδή που γεννήθηκε πρώτος.

Από την άλλη πλευρά, αργότερα στα χρόνια της αρχαιότητας, ο Έρωτας προέκυψε ως γιος της Αφροδίτης (με πατέρα είτε τον Άρη, είτε τον Ήφαιστο).

Σύμφωνα με άλλες πηγές, γεννήθηκε μαζί με την Αφροδίτη, ενώ άλλοι τον θεωρούν γιο της Ίριδας και του Ζέφυρου.

Αυτή η μορφή του Έρωτα ανήκε στη συνοδεία της Αφροδίτης, δάμαζε την πρωταρχική δύναμη της αγάπης και την κατεύθυνε κατά τη θέλησή του προς τους θνητούς, ένας ρόλος που αρμόζει στον καρπό της ένωσης της «Αγάπης» (Αφροδίτη) είτε με τον «Πόλεμο» (Άρης) είτε με τη «Φωτιά» (Ήφαιστος).

Υπάρχουν μύθοι που τον θέλουν πανέμορφο στην όψη, αλλά και συχνή πηγή μπελάδων για τους θεούς και τους θνητούς. Άλλοι μύθοι παρουσιάζουν έναν Έρωτα με γνώση της τεράστιας δύναμής του, να αρνείται τις παρακλήσεις της μητέρας του και άλλων θεών να επέμβει στις ζωές των θνητών.

 

 

 

Κάποιος φίλος δεν πέρασε στις εξετάσεις; Ενώ προσπαθείτε να του ανυψώσετε το ηθικό, αυθόρμητα θα τον χτυπήσετε στην πλάτη. Σε μια στιγμή φόβου; Αρκεί να σας κρατήσει κάποιος από το χέρι για να νιώσετε πιο ήσυχοι. Οι αγκαλιές, οι χειραψίες και τα χάδια μπορούν να πουν περισσότερα από τις λέξεις. Ποια είναι η σημασία τους; Γιατί συχνά είναι πιο αποτελεσματικά από μια συζήτηση; Και σε ποιες περιπτώσεις τα χρησιμοποιούμε;

 

«Το άγγιγμα είναι μια μορφή επικοινωνίας», εξηγεί ο Στάνλεϊ Τζόουνς, από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο (ΗΠΑ), μελετητής της μη λεκτικής επικοινωνίας. «Έχει μεγάλο αντίκτυπο σε συναισθηματικό επίπεδο και δεν περνά ποτέ απαρατήρητη. Η πιο συνηθισμένη αντίδραση αποδοχής σε μια σωματική επαφή είναι το χαμόγελο, ενώ η απόρριψη δηλώνεται με την απομάκρυνση του σώματος. Μια χειρονομία μπορεί να έχει περισσότερες σημασίες: βάζοντας το χέρι πάνω στον ώμο του άλλου δηλώνουμε υποστήριξη, ευχαριστία, χαιρετισμό, παράκληση για προσοχή». Κάθε επαφή πρέπει να ερμηνεύεται ανάλογα με τα «συμφραζόμενα»: «Έχει μεγάλη σημασία το συνολικό μήνυμα: η κατάσταση, τα λόγια, η σχέση των ατόμων...». Το άγγιγμα είναι ένα είδος πρωτόγονης και συχνά σιωπηλής επικοινωνίας, που δεν γίνεται πάντα πλήρως συνειδητή.

 

Είμαι δίπλα σου

Δεν είναι τυχαίο που το άγγιγμα χρησιμοποιείται συχνά για να δηλώσει υποστήριξη. Η σωματική επαφή θυμίζει τη σχέση με τη μητέρα και τις φροντίδες της, και παραμένει εξίσου καθησυχαστική και στην ενήλικη ζωή. Μορφές επαφής όπως το αγκάλιασμα σημαίνουν προστασία και δηλώνουν: «Είμαι δίπλα σου, θα σε φροντίσω». Γι’ αυτό είναι συχνές σε στιγμές στεναχώριας ή κινδύνου. Για να ηρεμήσουμε κάποιον, τον αγκαλιάζουμε και τον χαϊδεύουμε. Με τον ίδιο τρόπο αγκαλιάζουμε κάποιον που υποφέρει, όπως για παράδειγμα σε περίοδο πένθους. Ομοίως στεγνώνουμε τα δάκρυα του άλλου και τον παρηγορούμε, ή καθόμαστε δίπλα σε κάποιον για να μας κανακεύσει.

 

Οι επιστήμονες ανέλυσαν τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά ο εγκέφαλός μας όταν μας πιάνουν από το χέρι. Σε ένα πείραμα που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια (ΗΠΑ), αναλύθηκαν οι αντιδράσεις κάποιων γυναικών σε κατάσταση άγχους (επιτρεπόταν να τους διοχετευτεί μια μικρή ποσότητα ηλεκτρικού ρεύματος) σε τρεις καταστάσεις: σφίγγοντας το χέρι του συζύγου τους, το χέρι ενός αγνώστου και χωρίς καμιά επαφή. «Όταν σφίγγουμε το χέρι κάποιου, μειώνεται η δραστηριότητα των περιοχών του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται σε καταστάσεις κινδύνου και προετοιμάζουν την αντίδραση του σώματος. Όταν όμως οι γυναίκες κρατούσαν το χέρι του συζύγου τους, περιορίστηκε σημαντικά η δραστηριότητα αυτών των περιοχών, ιδίως όσων εμπλέκονται στην εστίαση της προσοχής για ενδεχόμενο κίνδυνο και στην έκλυση των ορμονών του στρες», εξηγεί ο Τζέιμς Κόαν, από το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. «Το κράτημα του χεριού είναι η ένδειξη της παρουσίας κάποιου άλλου, που θα βοηθήσει σε περίπτωση κινδύνου. Ο εγκέφαλος προσαρμόζεται, καθώς υπάρχει μικρότερη ανάγκη να προετοιμάσει το σώμα για αντίδραση. Και όσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη υπάρχει στον άλλο και στην υποστήριξή του, τόσο λιγότερο ανησυχεί ο εγκέφαλος».

 

Το αγκάλιασμα και το άγγιγμα είναι θεμελιώδεις εκφράσεις στοργής. Στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας (ΗΠΑ) εξέτασαν τα αποτελέσματα της στοργικής επαφής μεταξύ συντρόφων. Κάποιοι συμμετέχοντες έπρεπε να βρίσκονται κοντά στο σύντροφό τους, να μιλούν, να κρατιούνται από το χέρι και στη συνέχεια να αγκαλιάζονται. Κάποιοι άλλοι συμμετέχοντες παρέμεναν απομονωμένοι. Όλοι υποβλήθηκαν στη συνέχεια σε ένα μικρό στρες: να μιλήσουν δημόσια. Ως αντίδραση στο άγχος, όσοι είχαν προηγουμένως μια στοργική επαφή με το σύντροφο παρουσίασαν χαμηλότερη αρτηριακή πίεση και καρδιακό παλμό.

 

Το «αγγιγματολόγιο»

Το άγγιγμα έχει το δικό του λεξιλόγιο, με ένα μακρύ κατάλογο από χειρονομίες και σημασίες, όπου οι επαφές αναλύονται με βάση την κίνηση, τη διάρκεια και τα εμπλεκόμενα σημεία του σώματος. Κάθε χειρονομία έχει τους κανόνες της· κάποιες έχουν μόνο μία σημασία και συγκεκριμένους «νόμους», που καθορίζουν ποιος μπορεί να τις κάνει και πώς. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι τυπικές χειρονομίες, όπως η χειραψία κατά τη διάρκεια συστάσεων και χαιρετισμών.

 

Πολλά άλλα είδη επαφών μπορούν να έχουν, ακριβώς όπως οι λέξεις, διαφορετικές σημασίες· αυτό που εκφράζουν εξαρτάται από τα «συμφραζόμενα» και από τον τρόπο που εκτελούνται. Μια αγκωνιά μπορεί να σημαίνει: «Πήγαινε πιο κει», τόσο με χιουμοριστικό όσο και με επιθετικό τρόπο· αλλά μπορεί να δηλώνει συνεργία: «Ε, κοίτα αυτόν εδώ...». Με τον ίδιο τρόπο «οι επιθετικές και οι ερωτικές χειρονομίες χρησιμοποιούνται τόσο με την “κυριολεκτική” σημασία τους όσο και με χιουμοριστικό τρόπο· για παράδειγμα, ένα χτύπημα στους γλουτούς ανάμεσα σε δύο φίλες.

 

Όταν η χειρονομία είναι ίδια, εκτός από το γενικότερο πλαίσιο μπορεί να διαφέρει και ο τρόπος εκτέλεσης: η επιθετική χειρονομία είναι γρήγορη, με μυϊκή δύναμη και ένταση· αντίθετα όποιος αστειεύεται ή θέλει να εκφράσει μια άλλη σημασία κάνει πιο απαλές κινήσεις και υπογραμμίζει τη σημασία τους με τις κατάλληλες λέξεις και τη σωστή έκφραση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η “χιουμοριστική επίθεση”: ένα κεφαλοκλείδωμα ή κάποιες ελαφριές γροθιές, που συνοδεύονται από σημάδια που δείχνουν ότι πρόκειται απλώς για παιχνίδι, όπως ένα γέλιο ή μια αστεία φράση. Αυτό το είδος επαφής είναι πιο συχνό στους νέους άντρες, όπως στους συμπαίκτες μιας ομάδας στα αποδυτήρια. Αλλά αν η χειρονομία είναι πολύ επιθετική, υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσει ανεπιθύμητες αντιδράσεις», λέει ο Τζόουνς.

 

Κίνδυνος για καβγά

Το αστείο πρέπει να είναι ξεκάθαρο, γιατί η σωματική επαφή δεν είναι απαραίτητα φιλική. Το χαστούκι, για παράδειγμα, θεωρείται προσβολή και πρόκληση, γιατί χτυπά το πρόσωπο, που είναι το σύμβολο της ταυτότητάς μας. Μια κλοτσιά, ακόμα και ψεύτικη, είναι ένας τρόπος για να απομακρυνθεί ο άλλος. Όταν αγγίζουμε κάποιον είναι σαν να εισβάλλουμε στην περιοχή του: κάθε κίνηση που παραβιάζει χωρίς άδεια αυτό το όριο ισοδυναμεί με επίθεση. Γι’ αυτό η σπρωξιά προς το συνομιλητή μας είναι προσβλητική και μπορεί να «ανάψει τα αίματα».

 

Χαστούκια και έρωτας

Το άγγιγμα είναι εξάλλου μια ένδειξη οικειότητας, καθώς αγγίζονται περισσότερο τα άτομα που έχουν μεγαλύτερη εξοικείωση. Αυτό αποτελεί επίσης ένα μήνυμα για τους άλλους. «Σε μια σχέση υπάρχει ένα είδος επαφών που έχουν το χαρακτηριστικό ότι διατηρούνται επί μακρόν: τα ζευγάρια συνηθίζουν να πιάνονται από το χέρι, να περπατούν αγκαζέ, να κάθονται αγκαλιασμένοι ή πολύ κοντά ο ένας στον άλλο. Αυτή η συμπεριφορά δηλώνει στους άλλους ότι μεταξύ των δύο υπάρχει μια στενή σχέση», υπογραμμίζει ο Τζόουνς. Είναι τυπικές στα ζευγάρια (ο σύζυγος που «προσφέρει το μπράτσο του» στη σύζυγο θέλει να την προστατεύσει και να δηλώσει στους άλλους το είδος της σχέσης τους), αλλά μπορούν να παρατηρηθούν μεταξύ γονέα και παιδιού ή μεταξύ φίλων. «Η αναζήτηση της σωματικής επαφής, ή μιας πιο στενής επαφής, δηλώνει στον άλλο την επιθυμία για μια πιο οικεία σχέση», λέει ο Τζόουνς.

 

Στο παιχνίδι της κατάκτησης δύο άτομα που συναντιούνται για πρώτη φορά σπάνε τον πάγο μέσω της σωματικής επαφής, αγγίζοντας με κάποια δικαιολογία το χέρι ή τον ώμο του άλλου. Για τον ίδιο λόγο, με ένα άγγιγμα μπορούμε να «ορίσουμε την περιοχή μας». «Κάποιες χειρονομίες δηλώνουν “Αυτός/Αυτή είναι δικός μου/δική μου”. Μπορεί να είναι ένα χέρι περασμένο στη μέση της συντρόφου ή μια κίνηση φροντίδας από τη γυναίκα προς το σύζυγο», προσθέτει ο Τζόουνς.

 

Το άγγιγμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εκφράσει ενθάρρυνση, συγχαρητήρια, ευγνωμοσύνη, για παράδειγμα με ένα χτύπημα στην πλάτη, ή για να υπογραμμιστεί ένα κομπλιμέντο: «Αγγίζουμε ένα σημείο του σώματος ή του ντυσίματος του άλλου, ενώ ταυτόχρονα κάνουμε ένα θετικό σχόλιο για την αντίστοιχη λεπτομέρεια της σωματικής εμφάνισης. Το άγγιγμα στα μαλλιά ή στο λαιμό γίνεται ένας τρόπος δήλωσης της στοργής και της εκτίμησης, αλλά και ένα είδος φλερταρίσματος. Αυτό το άγγιγμα χρησιμοποιείται περισσότερο από τις γυναίκες, είτε προς άλλες γυναίκες είτε προς άντρες. Οι τελευταίοι το χρησιμοποιούν λιγότερο, και συνήθως προς τις γυναίκες», λέει ο Τζόουνς.

 

Αλλά το άγγιγμα λειτουργεί αποτελεσματικά και στην προσέλκυση της προσοχής. «Για να τραβήξουμε την προσοχή κάποιου συχνά καταφεύγουμε σε ένα απαλό άγγιγμα, συνήθως στο χέρι ή στον ώμο, ακόμα και αν ο άλλος είναι άγνωστος», εξηγεί ο Τζόουνς. «Υπάρχουν επίσης αγγίγματα που ενισχύουν μια παράκληση· ρωτώντας: “Μπορείς να έχεις έτοιμη αυτή τη δουλειά μέχρι αύριο;”, ενώ έχουμε το ένα χέρι στον ώμο του συνομιλητή μας, είναι σαν να λέμε: “Κάν’ το”. Άλλες φορές με ένα άγγιγμα ζητάμε από τον άλλο να συμμεριστεί ένα συναίσθημά μας ή να δείξει ενδιαφέρον (για παράδειγμα, ρωτώντας: “Περνάς καλά;”)».

 

Απαγορευμένη περιοχή

Δεν επιτρέπονται όμως όλα. «Το άγγιγμα είναι πιο συχνό στις “άτρωτες” περιοχές του σώματος, όπως στα χέρια και στους ώμους, όπου η πρόσβαση επιτρέπεται σε όλους τους γνωστούς», λέει ο Τζόουνς. Οι φίλοι και οι συγγενείς μπορούν να έρθουν σε επαφή με πιο ιδιαίτερα σημεία του σώματος, για παράδειγμα με ένα σφιχτό αγκάλιασμα. Τις περισσότερες φορές μόνο στο σύντροφο επιτρέπεται να προχωρήσει πιο πέρα.

 

Για την προαγωγή

Υπάρχουν όμως περιπτώσεις στις οποίες επιτρέπεται μεγαλύτερη οικειότητα με πιο στοργικές επαφές· για παράδειγμα, οι εναγκαλισμοί μεταξύ συναδέλφων ως έκφραση συγχαρητηρίων για μια προαγωγή ή το άγγιγμα σε στιγμές συναισθηματικής έντασης, είτε θετικής είτε αρνητικής (ακόμη και κάποιος ξένος μπορεί να αγκαλιάσει κάποιον που μόλις έλαβε μια δυσάρεστη είδηση). «Στο ποδόσφαιρο, όταν ένας παίκτης βάζει γκολ, οι συναθλητές του αγκαλιάζονται ενθουσιασμένοι», λέει ο Τζόουνς. Το ίδιο μπορεί να κάνουν ακόμα και οι φίλαθλοι. Υπάρχει επίσης το τελετουργικό του χαιρετισμού. «Κυρίως κατά την αναχώρηση», λέει ο Τζόουνς, «ο αποχαιρετισμός πραγματοποιείται με ένα θερμό εναγκαλισμό, που εκφράζει στοργή και επιβεβαιώνει το είδος της σχέσης μεταξύ των ατόμων που χωρίζουν».

Πηγή: περιοδικό Focus

 Αυτό είναι για ανήσυχα πνεύματα